ÇOCUKLAR GÜLECEK Kİ DÜNYA YEŞERSİN
Yazıma Cahit Zarifoğlu’nun bir sözüyle başlamak istiyorum. “Çocukları ürkütülmüş bir dünyanın denizi mavi olsa ne yazar, olmasa ne…”
Göz rengi mavi, yeşil, kahverengi, ela olan milyonlarca insanla, aynı dünyanın renklerini görüyor, aynı dünyanın havasını soluyoruz. Bazılarımız o renkleri göremeyecek kadar da karanlığın için de dünyaya veda ediyor. Kalp gözleriyle duymaya ve görmeye çalışıyorlar. Bazen o insanlar için üzülüyor bazen de mutlu oluyoruz, çünkü gözü görmeyen bir insan ne şanslıdır ki; sokakta kaldırım taşında uyuyan çocuğu görmüyor, üzerine ateşler yağan çocukları görmüyor, üstüne top gibi gelen bombaları ve mermileri görmüyor. Hissediyor belki hatta o feryadın çığlıklarını duyuyor ama görmüyor. Peki ya görenler? Görenler bunca acıya nasılda sessiz kalıyor? Peki buna sebep olan hangi millet, hangi ulus, hangi devlet nasıl da bizimle aynı havayı insanmış gibi soluyor. Nasıl oluyor da çocukların göz yaşlarında boğulduğunu rüyalarında bile olsa göremiyorlar. Hangi para, şan, şöhret, tanınmışlık, nasıl bir hırs ve kibir bunları insanlığa yaptırıyor.
Gören gözün, çocuklara kör olması gördüğü anlamına gelir mi? İlmek ilmek işliyor o çocukları aileleri, belki arkadaşları, veya öğretmenleri belki de bir yabancı. Büyüyor o çocuklar. Büyümeli hem de ürkmeden! Korkmadan büyümeli! Büyüyemiyorsa bir çocuk; bombalardan, ateşlerden, feryat ediyorsa insanlar acıdan ve yoksulluktan, engel olamıyorsak vahşete, kana! Engel olmuyorsak acının her zerresine. Kimse hak etmiyor ne gökyüzünün mavisini, nede suyun güzelliğini. Kana bulanıyorsa berrak topraklar, tohum değil bebeklerimizin cansız bedenleri yatıyorsa o toprağın üstünde, bulutların yağmur damlaları ağlayarak iniyorsa gökyüzünden üstlerine kimse hak etmiyor toprağa basmayı. Diyeceğim o ki; Susmakta, suçtur! Ağlamayın çocuklar bile diyemiyoruz, cümlemiz tamamlanmadan veda ediyorsanız bu hayata, hangi dünyanın güzelliği renkli gelebilir ki artık?
ABDURRAHMAN TUTAR
