1.090 Defa Okundu
.
KİM İÇİN?
Bir fıkra vardır, ben çok severim. Komik olduğu için değil benim sevme sebebim taşıdığı anlamdır.
Bir çocuğa yakını sormuş:
– Büyüyünce ne olacaksın bakalım?
– Ninem için doktor, dedem için subay, babam için mühendis, annem için ressam, abim için futbolcu, kardeşim içinde bakkal…
Evet insan sosyaldir. Ama aynı zamanda bireydir. Toplumla birlikte yaşamasını bilen bir ferttir. Toplumların çeşitli gelenekleri, inançları ve doğruları vardır. Fertlerin kendileriyle, çevreleriyle ilgili düşünceleri, hayalleri, umutları vardır. Toplum tarlasında yeşertir umut tohumlarını kişi. Tarla ne kadar verimliyse tohumdan yeşeren filiz de o oranda kaliteli olur.
Aile toplumu oluşturan en küçük topluluktur. Aile ne kadar bir birine bağlı ve saygılıysa toplum da öyle olur. Ancak; benim gördüğüm yanlış, yanlış yemek bile pek doğru olmadı sanırım, fertlere umutlarını filizlendirecek ortamları sunamıyoruz. Bu ortamı sunmaktan vazgeçtim filizlenmeye çalışanlara bile yaşama fırsatı vermiyoruz. Yukarıdaki fıkrada olduğu gibi, kendi çocuğumuza çeşitli meslekleri hemen küçüklüğünden itibaren yakıştırmaya başlıyoruz. Yok doktor, yok avukat, yok başka bir meslek evet anne baba olarak onların geleceklerinde mutlu olmalarını istiyoruz. Hani bir avukat olursa, doktor olursa iyi para kazanır, iyi yaşar diye düşünüyoruz. Şunu pek düşünmüyoruz: Belki çocuğumuzda müthiş bir ressam yeteneği var. Bırakalım ressam olsun. Mutsuz bir doktor, mutsuz bir öğretmen olacağına mutlu bir ressam olsun. Mutlu bir müzisyen, mutlu bir sporcu olsun. İtirazları duyar gibi oluyorum. Çocuklar şimdiki düşünceleriyle doğru karar veremeyecekler gibi geliyor bize, değil mi? Size katılıyorum ben de öyle düşünüyorum; ancak ben çocuklarımıza falanca mesleği empoze etmenin yanlışlığından bahsediyorum. Onların yeteneklerine göre yönlendirilmesinden değil.
Az önce de ifade ettiğim gibi, resim yeteneği olan bir çocuğu doktor yapmaya çalışmak, arpa tanesinden buğday yetiştirmeye çalışmak gibidir. Bırakın arpa tanesi arpa olsun. Onu en iyi arpa olarak yetiştirmeye çalışalım. Çevresinin en kaliteli arpası olsun. Kalitesiz, cılız, kara bir buğday olacağına bırakın arpa olsun. Yoksa arpa tanesinden bir şekilde belki buğday yetiştirirsiniz ama bu sefer o buğday diğerlerinden bir şekilde ayrılır ve onların yanında ezilir.
Sonuç olarak diyorum ki; çocuklarımıza meslek seçmede yardımcı olalım. Ama düşüncemizi onlara kabul ettirmeye çalışarak değil onlara yetenekleri çerçevesinde yetiştirmeye çalışalım ve bu yolda rehberlik edelim.
Saygılarımla
25.04.2008
