Azalmaz bilirim ama isterim ki,özleyebileceğim kadar özleyeyeyim…
Senin özlemin batar yüreğime ama acıtmaz,o yüzden susarım…
Günlerdir sesin yok bende iki satır cümlen yok adresimde…
Ne kadar eksiğim tahmin etsen…
Yanılmazsın…
Sanki çok güzel bir bestenin en önemli notası kayıp…
Sanki en özel albümüdeki en güzel şarkı silinmiş gibi…
Sanki yemeğimin tuzu,çayımın şekeri yok gibi…
Kahvemin köpüğü yok…
Simidimin susamı yok…
Ağaçta yaprak yok gibi…
Her şey ne kadar eksik…
Sanki kalbim yerinde değil,kollarım bacaklarım benim değil…
Sanki ruhum almış başını gitmiş,bu beden benim değil…
Bir bilsen eksikliğinin neleri yok edebildiğini bende ….
Cümleler yazarım sana ama sanki en özel kelime beynimde değil…
Yoksun ya günlerdir…
Gün gün değil,güneş güneş…
Geceye dayarım sırtımı…
Ama bakarım gece bile olması gerektiği kadar kadar karanlık değil…
Sen yoksan eksik tabiat,günlük hayat…
Buldukça hayatımdaki eksiklikleri ne kadar çoook… özlüyorum seni…
fakat…
Öyle güzelki bunu hissetmek,özlemini ruhumun gıdası belleyip hayatı memesinde emmek…
Onu emip üretebilmek…
Belki sende de bana ait bir özlem vardır diye düşünmek…
Tüm benliğini daha çok özlemeye güdümlemek.
Kendimi bir çiçek gibi büyütüp sana hazırlayacağım.
Biliyorum özlemin doruklara çıktığı anda bile KAVUŞMAK,SARILMAK ÖZLEM GİDERMEK,
HİÇ BİR BÜYÜK SEVGİYE NASİP OLMADI…
Seni sevmeyi daha çok seviyorum,senin beni sevmenden,bana koşarak gelmenden…
Kalbimde,seni sevmekten,daha çok sevmek istemekten başka hiç bir şeyi sevecek yerim kalmadı…
Olsun!!! Beni en çok şu rahatlatır ;
Sana bunları benden başka yazan olmadı,olmayacak,olamaz….
